Şu ara okuduğum kitapların birinde (ne kadar zekiyim ya) büyümenin önemine vurgu yapıyor. Haklı tabi hayata uyum sağlamak istiyorsak çevreye uyum şart. Yoksa evrim diye bir şey olmazdı. Büyümeyi bir tür savaşçı olmak anlatıyor ama her şeyle savaşmamız gerekiyor özellikle zamanla. Tabi duygusal baskı yapan, algılarımıza yön verenlere de dikkat etmek gerekiyor.
Büyümek konusunda şöyle bir çekincem var etrafındaki herkes tamamen duygusal, çocukça ve içgüdüsel davranıyorsa onları mantık çerçevesine sıkıştırmaya çalışmak gerçekten çok saçma, hele anlamaya kalkmak neredeyse imkansız.
Aynı kitaptan hatırladığım kadarıyla:
yapamam dediğin şeyi sadece 27 gün yapma egzersiziyle en kralından yapar haline geliyorsun. Ve hangisinde olduğunu hatırlamadığım bir kitapta ( yoksa dizidemiydi belki de reklam spotuydu :) alkoliklerden sadece bir gün ayık kalmamalarını vaat etmelerini istiyorlar çünkü en zor olan bu…
Bunları neçün yazdım, yazın yeni bir kitaba başlasam çok iyi olur. E bir kez yapan ikinci kez haydi haydi yapar. Büyük kitabı olacağından gayet eminim de nasıl bir kurgu olacak çok kararsızım. Zurilin günlüğü olabilir. Genç kız hezeyanları olabilir. Televizyonculuk anılarım (absürt komedi) yada aşırı gizemli cinayet kitabı. Çizimli falan yaparsam ve iyi planlarsam bir ayda rahat rahat bitirim. Kararsızlık ve “durup dururken başına iş açma!” sesi yüzünden tamamen vazgeçebilirim de.
Unutmamalı:
İstanbul Modern, Antrepo’dan yakında şutlanıyor. Deniz manzaralı müzede kahve içmek için son haftalarımız..